A-girl's Blog

Just another WordPress.com weblog

Verandering 3 april 12, 2010

Gearchiveerd onder: Uncategorized — agirl1983 @ 2:00 pm

‘t Is nu ongeveer vier weken dat ik officieel single ben. Al voel ik mij totaal nog niet zo eigenlijk (is het erg dat zijn foto nog steeds in mij portemonnee zit? En dat er vooraan mijn agenda ook een foto van hem zit?). Vorige week was wel een dieptepunt, omdat het zijn verjaardag was en hij mij heel duidelijk heeft gemaakt dat het de rottigste verjaardag ooit was. En dat ik het stiekem toch wel erg vond dat ik er niet bij kon zijn… Heb hem ondertussen één keer terug gezien en wss zal ik hem volgend weekend ook nog eens zien. Rustig aan dus en hopelijk word mij dan duidelijk wat ik wil….

Enfin, misschien moet ik hier maar eens gaan bloggen over leukere dingen, want ‘t is hier meer een zaagblogje aan t worden.

Dus bij deze moet ik jullie nog steeds op de hoogte brengen van verandering 3. En dat is echt een leuk verandering! Ons gezinnetje gaat uitbreiden! Mijn broer gaat, als alles goed gaat, in mei vader worden! ‘t Zal een hele verandering zijn binnen ons gezin en ik denk (hoop) dat het ons alleen maar dichter bij elkaar zal brengen. Ik kijk er in ieder geval erg naar uit! En gelukkig kan ik goed opschieten met mijn schoonzusje en houd ze me op de hoogte van alle ontwikkelingen :-)

 

Echte vrienden april 4, 2010

Gearchiveerd onder: Uncategorized — agirl1983 @ 11:50 am

Ik heb veel vrienden. Vriendinnen waarmee ik in de middelbare school heb gezeten, vrienden waar ik op d’unief mee heb gezeten, vrienden waarmee ik ben opgegroeid,…Dus vaak activiteiten te doen, etentjes, housewarmingfeestjes, verjaardagen,… En daar geniet ik van, ook al sta ik nooit in het middelpunt van de belangstelling, maar dat hoeft voor mij niet.

Maar waar zijn je vrienden als je ze echt nodig hebt? ‘t Merendeel weet ondertussen wel dat ik terug single ben, maar toch lijkt niemand te beseffen dat ik nu vel vaker alleen ben en datik dus misschien wel nood heb aan (al is het maar een beetje) aandacht…

Ben ik te onzeker omdat ik zelf geen actie onderneem om vriendinnen aan te spreken om iets te gaan doen? Ben ik te egoïstisch door te vinden dat ik wel wat aandacht verdien omdat ik het moeilijk heb (ik ben immers degene die het heeft uitgemaakt en heb er dus zelf voor gekozen)? Heb ik geen echte vrienden die alles laten vallen voor mij als ik ze nodig heb?
Veel vrienden hebben is leuk, maar mss denken ze allemaal dat er wel iemand anders is die voor me klaarstaat… Of hebben ze geen behoefte om mij te zien…

En dus zit ik thuis, achter de pc (maar niemand lijkt zen blog te updaten ;-) ), achter de tv, achter een boek,… Boven verstopt op mijn kamertje… En op zo’n momenten mis ik mijn ex erg hard. Bij hem voelde ik mij immers nooit alleen. Hij nam me vaak mee op sleeptouw, al was het maar gewoon naar de cinema of een wandelingetje rond het dorp.
Mis ik hem echt? Of mis ik de aandacht en de bezigheden? Of mis ik hem echt?

 

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.