Zoals al in het eerste bericht aangekondigd, staan mij een aantal veranderingen te wachten. De eerste verandering is dit weekend gebeurd.
Ik heb een einde gemaakt aan mijn relatie. Ook al heb ik dit zelf gedaan, het blijft een moeilijke en hardverscheurende beslissing. Ik ben een dikke 3 jaar samen geweest met hem. De laatste tijd zat ik mij echter meer te ergeren aan hem dan dat ik genoot van onze relatie. Ikzelf woon nog thuis en hij woont op een appartement, maar te ver weg (voor mij) om daar te gaan wonen. Nu zouden we toch binnenkort kunnen gaan samenwonen bij mijn ouders in de buurt. Hoe meer ik over dat samenwonen nadacht, hoe minder ik dat echt zag zitten. Ik zie mij daar niet wonen met hem, ik zie mij nergens samen wonen met hem. Ik vrees dat we te veel van elkaar verschillen om echt een goeie relatie te hebben.
Toch blijft het een moeilijke beslissing en kijk ik er niet echt naar uit om weer vaak thuis (bij mijn ouders) te zitten. Maar dat mag niet de reden zijn om in deze relatie te blijven. Ik hoop echt oprecht dat het goed met hem gaat en dan hij ooit kan begrijpen waarom ik dit heb gedaan. Daarnaast hoop ik ook dat ik de juiste beslissing heb genomen en dat ik eindelijk zelf eens ga weten wat ik echt wil…
Ik begrijp je volkomen. Ik heb het ook met mijn ex uitgemaakt omdat ik vond dat we te veel verschilden en uiteindelijk de relatie enkel nog uit geërger en angst voor de toekomst bestond. Ik heb diep in de put gezeten, maar we zijn intussen enkele maanden verder en ik ben echt blij met mijn beslissing. Het is wel zoals je zegt: het is even weer wennen aan al die vrije tijd, maar je kan zoveel andere dingen doen en die zullen er zeker komen. Als je je relatie echt niet meer zag zitten, dan is het de juiste beslissing geweest. Nu wordt het even een moeilijke periode, maar je komt erdoor en zoveel sterker en gelukkiger dan ervoor
Dat is inderdaad behoorlijk wat verandering en samenwonen is nogal een grote stap waarbij je echt wel zeker moet zijn van elkaar.
Heeee.. jij bent terug! Ik ken je zeker nog, ging zelfs af en toe nog eens een kijkje nemen op je oude blog.
Welkom terug.
En hopelijk gaat het een beetje. Geen gemakkelijke beslissing wat je hebt genomen, maar waarschijnlijk wel de juiste. Hoofd omhoog, borst vooruit en stoer het leven instappen!
Het spijt me dat ik dit moet zeggen, maar ik vind die beslissing persoonlijk niet zo gegrond. Zelf had ik een relatie met een meisje die iets langer dan 2 jaar geduurd heeft. We verschilden ook erg van achtergrond en van toekomstbeeld, maar uiteindelijk maakte dat voor mij niet zoveel uit. Ik deed alles voor haar, ik wou al mijn toekomstplannen aanpassen aan de hare…
Alleen was zij blijkbaar niet bereid om zich aan te passen – alles moest volgens haar plannen gaan. In het begin kon ik het nog ergens begrijpen, maar volgens mij grensde het aan egocentrisme. Aan een relatie moet je met twee werken, en wanneer er iets scheelt moet je er ook durven over PRATEN – niet dingen laten sudderen tot het niet meer werkt.
Mijn huidige vriendin en ik vertellen alles aan elkaar. Angsten, dromen, problemen met elkaars gedrag, seksuele wensen, … en nu werkt het ook. Als ik iets verkeerd doe weet ik het meteen, en vice versa. En ik heb bij gevolg ook geen enkel begrip meer voor het gedrag van mijn ex.
Ik heb hier natuurlijk niet neergeschreven wat ik allemaal voel en denk hé. Praten is bij mij ook een probleem en dat weet ik maar al te goed. En als je niet kan praten in een relatie is dat zeker een probleem.
Jij merkt zelf toch ook dat het nu beter gaat met je huidige vriendin? Dus was het mss toch een goeie beslissing van je ex?
Met mijn huidige vriendin gaat het inderdaad beter, hoewel we ook hopen meningsverschillen achter de rug hebben. Maar we flappen er ook meteen alles uit wat op onze lever ligt.
Het gaat er om dat ik mijn ex doodgraag zag en ik altijd open stond voor een gesprek. Zij op haar beurt kropte alle twijfels op of ging erover gaan praten met vriendinnen. Maar dat levert niks op voor je relatie lijkt me, dan kan er gewoon ook niks veranderen. En dan ga je je waarschijnlijk ongelukkig voelen.
Op dit moment (we zijn nu wederom twee jaar verder) heb ik een serieuze vaste relatie en is zij nog steeds alleen – angst om zich te binden, mensen écht te vertrouwen of wat dan ook.
Maar goed – ik spreek nu natuurlijk vanuit mijn situatie, de jouwe kan natuurlijk helemaal anders zijn
.
[...] En ik hoop dat Stokstaartje me op een dag zal zien zoals de man die reageerde op het berichtje van a-girl toen zij het uitmaakte met haar vriendje. Als een egoïste, omdat ik me niet wou aanpassen voor [...]